حالا آنقدر غریبه‌ایم
                        که انگار
                                   هزار سالِ نوری فاصله است
بین چشم‌هایمان
و دست‌هایمان
و تن‌هایمان
                           و کم کم فراموش خواهم کرد
                           رنگ چشمهایت را
                           در آن هم‌آغوشی عصر بهار


و تو فراموش خواهی کرد
مرا
و خط خواهی زد
این دو ماه را
و خواهی رفت
به جایی
دور از من
اما به یاد خواهم داشت

                               تو را
                               در تمام نشانه‌ها
                               و رنگ زرد
و بغضی
که گلویم را خواهد فشرد
حتی
با این فاصله‌ی نوری
و دست‌هایی که دیگر وجود نخواهند داشت
تا من
بر سر انگشتانش
بوسه بزنم ...